गुल्मीमा वैदेशिक रोजगारको खुशी संगै चिन्ता पनि बढ्दो

प्रेम सुनार गुल्मी ,मंसिर १५।
गुल्मीमा बैदेशिक रोजगारको खुशी संगै वामीवासीहरुलाई बसाई सराई बढ्दै जाँदा गाउँ रित्तिने हो कि भन्ने चिन्ता पनि पर्न थालेको छ ।उनिहरुले गरेको कुल आम्दानीको २५ प्रतिशत पनि गाउँमा पठाउने गरेका छैनन् । विदेश पुगेर कमाई गर्न साथ विभिन्न शहरमा घर–घडेरी खरिद गर्न सुरु गरेका छन् र गाउँलाई विर्सदै गरेका छन् ।

बढ्दो बैदेशिक रोजगारको यात्रा संगै गाउँका घरहरुमा ताला लाग्ने र लेउलाग्ने क्रम जारी छ । यस प्रति उनिहरुका अभिभावक निकै चिन्तीत रहेका छन् । न्युजरल्याण्डमा १० वर्ष देखि कार्यरत घनाश्यम खरालको वडा नम्वर ९ भेडुवा फाँटमा परिवारलाई वर्षभरी खान पुग्ने खेत थियो । टिनले छाएको चिटिक्कको मोटरवाटाकै छोवैमा घर थियो । अहिले त्यो घर एका देशको कथा जस्तै बनेको छ ।

अर्काको जिम्मा दिएर छाडिएको उनिहरुको त्यो निर्जिव वस्तुले बनेको घर जिवित प्राणी जस्तै परिवारजनको विछोडको पिडाले मलिन छ ।उनिहरु छँदा आँगनमा सुन्दर मैरो जिर्र्ण छ । त्यसमा तुल्सीको वोट मरेर सुकेको छ । ,घरवरी परी सुन्दर फुलहरु ओईलिएका छन् । ,अनेक झालपातले सजिएको करेसोवारीमा अहिले झार पलाएको छ ।

अव त्यो सुन्दर करेसोवारी सिस्नोघारीमा परिणत हुँदै गएको छ । उता वुटवलको शंकरनगरलाई भने उनको बैदेशिक रोजगारको कमाईले सुनमा सुघन्ध थपिए झैं गरी सजाएको छ । न्युजरल्याण्ड पुगेको केहि वर्ष पछि सपरिवार शंकरनगरमा सरे पछि उनिहरुको पुरानो घरमा ताला लागेको हो ।

उनका छिमेकीले उनिहरुको अस्याट् मान्दै उनिहरुलाई देख्न पाए पनि कस्तो होला भनेर प्रतिक्षा गरेका हुन्छन् । तर उनिहरु वर्षको एक चोटी आउने चाड पर्वमा पनि पुर्खेयौली घर नआई वुटवलबाटै फर्केर जाँदा धिक्कार्न विवस छन उनका दर–दाजु भाई र आफन्तहरु यसपालीको दशैमा धेरै वर्ष पछि आ,घनश्याम देख्न पाईने भयो भन्दै बसेका उनका दाजु वेदप्रसाद खरालका परिवार भाई आउने बाटो हेर्न मात्रै भयो ।

उनि घर त आए तर यता गाउँको घर होईन वुटवलकै घरमा आएर फर्किए । त्यस्तै उनका अर्का भाई महाशर्मा खरालका परिवार युकेमा छन् । उनलाई पनि युकेको कमाईले भेडुवा फाँटको सुन्दर घर छाडेर शहर छिर्ने बनाएको छ । उनले स–परिवार लिएर युकेकै वासीन्दा हुने तयारी गरेका छन् । १२ वर्ष भयो उनि युके पुगेको तर घर आउने , पुरानो घर सजाउने र अरु खेतवारी थप्ने अत्तोपत्तो छैन् ।‘

आउन त भाईहरु आमा वितेको वेला सहित त्यस्तै दुई तिन पटक आए होलान तर यहाँ धेरै बस्ने र घर जग्गा किन्ने तिर लागेनन्,–दाजु वेदप्रसादले भन–‘अव मेरो छोरा पुर्णप्रसाद जापान र अर्का छोरा नविन प्रसाद भारतमा पुगेका छन् कतै मलाई पनि यो गाउँ छाडेर हिड्ने बनाउने हुन कि भन्ने चिन्ता लाग्न थालेको छ ।

’उनिहरु सहित वडा नम्वर ९ मा बसाई ससाई गरेर जाने १० घरधुरी परिवारका दर दाजु भाईको कथा व्याथा एउटै छ । विदेशमा जाने त्यस गाउँका ४ सय भन्दा बढि युवाहरु मध्ये विभिन्न ठाउँमा घडेरी किने’रे भन्ने खवरले गाउँ रित्तेने क्रमले तिव्रता पाउने निश्चित छ ।